Je behandelt je patiënten beter dan jezelf.
Als mevrouw Jansen schoenen droeg die haar na 7 uur pijn deden — zou je zeggen "went er maar aan"?
Als meneer De Vries 8 maanden dezelfde pijn had — zou je zeggen "dat hoort erbij"?
Nee.
Je zou doorverwijzen. Alternatieven zoeken. Je zou zeggen: "Dit accepteren we niet."
Maar wanneer jij om 23:00 naar huis rijdt en je voeten zo erg pijn doen dat je bijna huilt — wat zeg je dan tegen jezelf?
"Het hoort erbij." "Iedereen heeft dit." "Ik moet er gewoon doorheen."
Je liegt tegen jezelf. Met woorden die je nooit tegen een patiënt zou gebruiken.
Ik weet het. Ik deed het ook.
6 jaar lang vertelde ik mezelf dat plantar fasciitis "gewoon onderdeel van het werk" was. Terwijl ik patiënten met exact dezelfde diagnose doorverwees voor behandeling.
En toen stopte mijn lichaam ermee om het te vragen. Het dwong me te stoppen.
Je bent hier omdat een deel van je weet dat je jezelf hetzelfde advies zou moeten geven dat je je patiënten geeft.
Deze schoenen fixen niet het personeelstekort. Ze veranderen het systeem niet.
Maar ze zijn het enige wat je vandaag kunt controleren.
Hoe je jezelf behandelt zoals je je patiënten behandelt — met zorg, met ernst, met de weigering om pijn te accepteren als normaal.
Probeer ze een maand. Echte diensten. Echte pijn.
Werkt het niet? Stuur terug. Ik betaal retour.
Maar als ze wel werken?
Dan heb je jezelf eindelijk behandeld zoals je dat verdient.
Zoals je al die tijd je patiënten hebt behandeld.
Met zorg. Met waardigheid.
— Lisa
Je voeten dragen jou door elke dienst. Het is tijd dat iemand hen draagt.
P.S. — Twijfel je tussen twee maten? Neem de grotere. Je voeten zwellen. Je weet dit. Je hebt het je patiënten verteld. Geloof je eigen advies.
